و این منم

              زنی تنها

                        در آستانهء فصلی سرد

         در ابتدای درکِ هستیِِِ ِ آلودهء زمین

          ویأس ساده و غمناک آسمانی

          و ناتوانیِ ِ دستهای سیمانی

زمان گذشت ،

         زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

         چهار بار نواخت ،

         امروز اول دی است

          من راز فصل ها را میدانم

          نجات دهنده ، در گور خفته است

          و خاک ، خاکِ پذیرنده

          اشارتی است به آرامش...

من از کجایم؟

   به مادرم گفتم : دیگر تمام شد

             گفتم : همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می افتد .

                  باید برای روزنامه تسلیتی بفرستم.

   سلام! ای غرابتِ تنهایی

    اتاق را به تو تسلیم می کنم

     چرا که ابرهای تیره ، همیشه

    پیغمبران آیه های تازه تطهیرند ،

     و در شهادت یک شمع

     راز منوری است ، که آن را

     آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب می داند .

     ایمان بیاوریم

      ایمان بیاوریم به آغاز فصلِِ ِ سرد

     ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل

     به داس های واژگون شدهء بی کار

     و دانه های زندانی .

                نگاه کن که چه برفی می بارد !!؟...

                                                      

                                                                 "فروغ فرخزاد"


برچسب‌ها:
+ تاريخ دوشنبه ۱٦ دی ۱۳٩٢ساعت ٩:٤٥ ‎ب.ظ نويسنده سماء نظرات ()