میخواند در گوشم علیرضا آذر:

             دل خوش گرمای کسی نیستم...

                       و شکل یک واژهء بی نقطهء سه حرفی میشوم...

                                              و میبارند این دوش و چشمهایم...

                                               از چه درد میکشی فاطیمایم؟

                                  طفل مسیحایی تو از کیست مهربانم؟

                                             خام گرگهای بیشه نشوی دخترم؟

                                           این عشق تو را مصلوب خود نکند رفیقم؟

                                              خیانت به من کن اما به خودت نه معشوقم؟

                            بگند و گند بزن به این زندگی همراهم...

                                   بی صداترین فریاد را بزن با نگاهم...

                                               آب میشوند این صابون و دردهایم...

                                               در کنار چه کس خوابیده ست مرد م؟!

                                                       به کدام لیلی میگوید بانویم؟!

                                                           به ناز چه کسی پر نیاز میشوی ، نفسم؟!

                                         مرا در فشار آغوشم جا گذاشته ، خدایم..

                                               سخت کام میگیرد از این دنیا ، جانم...

من بیزار از تمام خانه های خالی این شهرم...

من بیزار از تمام تخت های دونفرهء گرمم...

من بیزار از تمام شکلات های تلخ پر مغزم...

من بیزار از تمام چشمهای عسلی خمارم....

                 .....

                                      من بیزار از تمام منم...

و میبارند این دوش و چشمهایم...

                        داغ میگذارند بر تنم این آب گرم و  زخمهایم...

                             در سی یکمین روز از ماه دوم سال م..

                                    به انتظار سراب است بیایان احساسم...

                                   هیچ کس نخواهد فهمید این رازم...

کف این حمام سفت است برای کمرم...

و سقف این دنیا کوتاه است برای آرزوهایم...

و میبارند این دوش و چشمهایم...

 

بخوان علیرضا آذر:

                     دل خوش گرمای کسی نیستم...


برچسب‌ها: خط خطی های قلمم
+ تاريخ پنجشنبه ۱ خرداد ۱۳٩۳ساعت ۱:٥٢ ‎ق.ظ نويسنده سماء نظرات ()

تن ها درگیر هم اند و تنهاییم...

   این ، جامع ترین نوع عاشق بودنمان است!

                         درد میکشم در زیر اندامت ،

                                         و زنده میشود یادش...

                                             و تو دچار شده ای به من...

         دچار به بانویی که چشمان عسلی ،

                                             تا ابد "او" را به یادش میآورند...

                                                                       و این یعنی جنون!
                                                جنونی که هیچ گاه ،

                                 آبستن مجنون نخواهد بود...

                                       و ساز بزن در دهانت نامش را...

                                              و عشق ،

                                                  یک خیابان یکطرفهء بن بست است!

                                و گاها" پر از سازه های متروک ...

                                                       من به روان پریشی خود ایمان دارم...

                          وقتی که نگاهم گره در چشمانت و چشمانت گره در اندامم است!

           عسل نگاهت تمام تنم را لزج کرده است مرد...

                                    من تو را در افتادن کدامین ستاره از آسمان ، تمنا کردم؟!...

                           کدامین آرزو تو را در دنیایم انداخت!؟...

             نگاهم دوخته به سقف اتاقم و صدای فنر این تخت...

                                         مرا می کشد به پای دو چشم خرمایی...

                                             و دور میشوم از تنی که درگیر من است...

                       و دور میشوم از منی که درگیر تو است...

                               و دور میشوم از تویی که درگیر وهم است...

                                  از ستاره ها رنجورم...

                                                   از رنگ بندی چشمها...

                                                     ازین شب...

                                                         و...

                                                                از ، فنر این تخت!


برچسب‌ها: خط خطی های قلمم
+ تاريخ سه‌شنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۱:۳۸ ‎ق.ظ نويسنده سماء نظرات ()

1.یه وقتایی هم هست که دلت میخواد بکنی ازینهمه لبی که تکون میخورن و داد بزنی : دنیااااا دو تا گوش غریبه برای حرفام سراغ نداری؟!

2.این خیلی بده که همیشه فکر کنی تک دوست دوستاتی!!!

3.هیچ وقت روزهای شادی نبوده که بهش مشکوک باشیم...هه...

4.من نمی توانم اعتماد کنم!من به سما بودن خودم نیز شک دارم!و خلاص...

5.اگر نمک زندگیتون هم گند بزنه ، چیکار میکنید؟!!!

6.روزای زیادی دارن میگذرن اما چه جوری نمیدونم!!!

7.   +من سوال میپرسم اما تو مجبور نیستی جواب بدی...

      -یه آذر ماهی هیچ وقت مجبور نمیشه...

8.فقط یه لحظه توی جایی که نشستی چشماتو ببند ، آره تو حتی نمیدونی هر کدوم از اعضای خانواده ات چی پوشیده، یه همچین آدمای بی دقتی هستیم ما...

9. دوست من به من یاد داده تو محیط مختلط دانشگاه طوری رفتار کنم که همه با من بعنوان یک دانش جو رفتار کنن نه یک دختر...

10.خیلی وقته سفر کردم تو خودم...

11.بی توجه بودن خیلی فرق داره با وقتی که میخوای بی توجه باشی!

12.من برای این جا تلاشی کردم که لذت بودنم رو نابود کرده...

13.سیاس بودن با لوند بودن تفاوت داره!

14.تقدیم به بهترین هایم = من همیشه برای دله تو آرزوی آنچه لایقشی رو دارم.

15. ممنونم از بودن عمیقت رفیق...مغرورم به تو...


برچسب‌ها: حرافی هردمبیل
+ تاريخ یکشنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ نويسنده سماء نظرات ()

له شده ام ، به اندازهء ذره ای در آغوشت...

کام شده ای ، به اندازهء دودی میان لبهایم...

باد شده ام ، به اندازهء تار زلفم در چنگت...

کبود شده ای ، به اندازهء اثرت بر بدنم...

داغ شده ام ، به اندازهء چای ناشتایت...

سرد شده ای ، به اندازهء دوش حمامم...

                  آب شده ام ، به اندازهء برکه ای پر از ماهی مریض...

                  آتش شده ای ، به اندازه ی دلی پر از عقده های کثیف...

خیس شده ام ، به اندازهء یادم در تخت خوابت...

خیس شده ای ، به اندازهء اشکهای در رخت خوابم...

خاطره شده ام ، به اندازهء غریبهء همنامت...

خاطره شده ای ، به اندازهء آشناهای ناشناسم...

درد شده ام ، به اندازهء عدم انزالت...

درد شده ای ، به اندازهء روزهای قاعدگییم...

و هیچ شده ام ، به اندازهء نبودن تو...

و هیچ شده ای ، به اندازهء بودن من...

                     و تمام شده ایم میان دو ضمیر مفرد...

                       و تمام شده ایم میان دو هیچ مطلق...

 


برچسب‌ها: خط خطی های قلمم
+ تاريخ سه‌شنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ نويسنده سماء نظرات ()

از وقتی یادم نیست

                          دوستت داشته ام ،

                                     حتی قبل تر از وقتی

                                                        که یادت نیست...

                                                             "کامران رسول زاده"

 

 

 

 

+مخاطب خاص: عاشقانه های مسیحا.


برچسب‌ها: مخاطب خاص
+ تاريخ پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ نويسنده سماء نظرات ()

کمی آن طرف ،

                     صدایی که نتواند رسید به شنیدارم...

                                      نگاهی که نتواند گنجید در دیدارم...

                          میان وهم و حقیقت ...

                                                    واقعیتی انکار شده ام...

                           و عالم را به عرش هیچگاهم خواهم کشاند...

                                         به عظمت قعری که در آنم...

                                                         قسم به هر آنچه که من است...

                             سخت به بالین ، میدهد فشارم...

                                   و تنی که طعمهء دود است...

                                                بشتابید به تنگنای آغوشم...

                         و بمکید تمام ساختارِ ابعادم ...

                                                      مرا به مکان ، اختیاری بیش نیست...

        و زمان  را به من ، هیچ جز اجبار نیست...

                          آلوده شوید به نام من...

                                                 آلوده به این هیچ بودن...

                                     و تردید به حقارت مغزِ این هستی...

                                             و تردید به عالِم این عالَم...

                                                    و تردید به چند گوهر بودنِ یکتا...

                                             و تردید...

                                                  تردید...

                                                          تردید...

                                                     کمی آن طرف ،

                                            قسم به هر آنچه که من است!...


برچسب‌ها: خط خطی های قلمم
+ تاريخ چهارشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۱٠:۱٤ ‎ق.ظ نويسنده سماء نظرات ()

از ورای هر آنچه تو آنرا شعر میدانی

                    من میخوانم به عصیان عقده ها را

                                 به یاد هر آنکه مرا درد کرد...

 و به نام هر آنچه تو را بی رحم کرد...

  باد می وزد در آشفتگی موهایم و به یاد مردانگی دستانت اشک میشود چشمانم...

                       من برای تمام مردان این شهر لیلی خواهم شد...

  و تو دیگر رگی برای جنون نخواهی داشت...

     تمام خودت را در من جا گذاشته ای...

                  و بالا آوردمت بر دیگری ...

                       یادم را در آغوش بگیر و هم خوابه ات را ارضا کن...

      مرا به نام عشق صدا کن و معشوقه ات را به نام من...

                      مرا دیگر نخواهی داشت...

                                       هیچ کس را دیگر ، نخواهم دید...

                                 سر به نیاز ترین لیلی خواهم شد...

و سر به زمین ترین مجنون خواهی بود...

                                                         از عطش من بیرون نخواهی آمد و

               شرم میریزی در چشمان هم بالشت...
                                     و قسم به آخرین یاد که آخرین یادت نخواهم بود...

                   و عطش و شرم و قسم معنای عشق تو خواهد شد ...

         من به ضعف عشق برای همیشه ایمان خواهم آورد...

                               و تخت دو نفره را بالاترین بودن خواهم دانست...

             و بودن دو نفر در تخت را بالاترین ناممکن خواهم شد...

                                 ودیگر مرا نخواهی داشت...

                                             هیچ کس را نخواهم دید...

 آشفتگی میریزد بر مردانگی چشمانت و در دست باد اشک میشود موهایم...

               و غیر مجنون،

                     برای تمام مردان این شهر ،

                                                    لیلی خواهم شد!...


برچسب‌ها: خط خطی های قلمم
+ تاريخ دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٩:٢٢ ‎ب.ظ نويسنده سماء نظرات ()