رفتیّ و، نمی شوی فراموش

                             می آیی و، می روم من از هوش

سِحر است کمان ابروانت

                                        پیوسته کشیده تا بناگوش

پایت بگذار تا ببوسم

                              چون دست نمی رسد به آغوش

جور از قِبَلت مقام عدلست

                                         نیش سخنت مقابل نوش

بیهوده بود که در بهاران

                                        گویند به عندلیب مخروش

دوش آن غم دل که می نهفتم

                                       باد سحرش ببود سرپوش

آن سیل که دوش تا کمر بود

                             امشب بگذشت خواهد از دوش

شهری متحدّثان حسنت

                                                الا متحیّران خاموش

بنشین،که هزار فتنه برخاست

                                    از حلقه ی عارفان مدهوش

آتش که تو می کنی، محالست

                                کاین دیگ فرو نشیند از جوش

بلبل که به دست شاهد افتاد

                                         یاران چمن کند فراموش

ای خواجه،برو به هرچه داری

                                    یاری بخر و به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی ز عشقت

                                     از من بنیوش و پند منیوش

سعدی همه ساله پند مردم

                             می گوید و،خود نمی کند گوش


برچسب‌ها:
+ تاريخ پنجشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٢ساعت ۳:٠۳ ‎ب.ظ نويسنده سین.جیم نظرات ()