از ورای هر آنچه تو آنرا شعر میدانی

                    من میخوانم به عصیان عقده ها را

                                 به یاد هر آنکه مرا درد کرد...

 و به نام هر آنچه تو را بی رحم کرد...

  باد می وزد در آشفتگی موهایم و به یاد مردانگی دستانت اشک میشود چشمانم...

                       من برای تمام مردان این شهر لیلی خواهم شد...

  و تو دیگر رگی برای جنون نخواهی داشت...

     تمام خودت را در من جا گذاشته ای...

                  و بالا آوردمت بر دیگری ...

                       یادم را در آغوش بگیر و هم خوابه ات را ارضا کن...

      مرا به نام عشق صدا کن و معشوقه ات را به نام من...

                      مرا دیگر نخواهی داشت...

                                       هیچ کس را دیگر ، نخواهم دید...

                                 سر به نیاز ترین لیلی خواهم شد...

و سر به زمین ترین مجنون خواهی بود...

                                                         از عطش من بیرون نخواهی آمد و

               شرم میریزی در چشمان هم بالشت...
                                     و قسم به آخرین یاد که آخرین یادت نخواهم بود...

                   و عطش و شرم و قسم معنای عشق تو خواهد شد ...

         من به ضعف عشق برای همیشه ایمان خواهم آورد...

                               و تخت دو نفره را بالاترین بودن خواهم دانست...

             و بودن دو نفر در تخت را بالاترین ناممکن خواهم شد...

                                 ودیگر مرا نخواهی داشت...

                                             هیچ کس را نخواهم دید...

 آشفتگی میریزد بر مردانگی چشمانت و در دست باد اشک میشود موهایم...

               و غیر مجنون،

                     برای تمام مردان این شهر ،

                                                    لیلی خواهم شد!...


برچسب‌ها: خط خطی های قلمم
+ تاريخ دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٩:٢٢ ‎ب.ظ نويسنده سین.جیم نظرات ()